Silver Linings Playbook (2012)- David O. Russell

O şimdilik bir Oscar adayı. En iyi film dalında. Moda deyimle “keyifli” bir film.

 Karakterlerimiz bir takım zorlu yaşantılardan sonra azıcık kafayı sıyırmışlar yaniii bir takım psikolojik sorunlar yaşamaktadırlar. Bradley Cooper’ın oynadığı Pat, karısı ile ilgili yaşananlardan sonra yattığı hastaneden çıkar. Ailesinin evine yerleşir. Karısını hala unutamamıştır ve çevresine uyum sağlayamamaktadır. Pat’ın babası acayip bir karakterdir. Futbol fanatiğidir. Öyle ki maçların oynandığı stadyuma saldırganlığı nedeniyle alınmamaktadır. Filmin kilit noktalarından birini oluşturan maçlar için bahse girme durumunu da baya bir abartmıştır. Ve kendisini Robert De Niro canlandırmaktadır. Jennifer Lawrence - ayrı bi beğeniyorum- ise kocasını kaybettiği için dengesini de kaybetmiştir ve bir dans yarışması için hazırlık yapmaktadır. Bu iki dengesizin yolları sokakta koşarken kesişir. Bir takım çıkar ilişkileri falan derken olay romantik komediye bağlanır. Haa bence Oscar alamaz ama fena bir film değil.

Argo (2012)- Ben Affleck

Şimdilik Oscar ödüllerine 7 dalda aday olan bir film Argo.

 Kısaca;

 İran devrimi sırasında Amerikan Büyükelçiliğinde çalışanlar rehin alınır. Ancak 6 Amerikalı kaçmayı başarır ve Kanada Büyükelçiliğinde gizlenirler. Filmin olayı bu; Amerikan vatandaşlarını kurtarma operasyonu, kahramanlıklar, klişeler vs.  Aslında fena film değil ama bir Amerikan vatandaşı olsaydım çok beğenir belki oscar bile verebilirdim.

The Ghost Writer (2010)- Roman Polanski

Dönemin İngiltere Başbakanın hayatını kitaplaştırması için tutulan yazar ölmüştür. Onun yerine kitabı derleyip toparlaması için, güzel bir maaşla, bu işi Ewan Mcgregor’ın canlandırdığı adamımız “Ghost” alır. Ancak olaylar tabii ki beklenildiği gibi gitmez. Önceki yazarın ölümü ve ardında bıraktığı işaretler, başbakanın karısının garip ilişkileri derken olaylar gelişir. Güzel gelişir. Sonu da tadından yenmez.

Life of Pi (2012)- Ang Lee

Biraz geç olmuş olabilir ama izlediğim ilk 3D film. 3D için doğru bir tercih olmayabilir.
Bir roman uyarlaması olan filmin konusu enteresan. Hindistan'da hayvanat bahçesi işleten bir aile hayvanlarıyla birlikte Kanada'ya gitmek için gemiye biner. Gemi fırtınada batar. Pi ve Richard Parker adlı kaplan bu kazadan kurtulurlar. Okyanusun ortasındaki yaşam mücadelesini izlemeye devam ederiz..Film, sonunda bir ikilemde bırakır izleyenleri; düş mü gerçek mi hikayesi. Ayrıca film boyunca pek diyalog olmadığından bol bol hint müziği dinlemek zorunda kalıyorsunuz o da biraz bayıyor.  Ve en iyi film de dahil 4 oscar adaylığı var.

 

Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas- Philippe Lioret

Sonunda mide boşluğunda etki yaratan filmler kategorisinden,  kitap uyarlaması bir film. 
Barcelona tatilinden dönen 19 yaşındaki Lili ikiz kardeşi Loic'in babasıyla yaşadığı tartışmadan dolayı evi terk ettiğini görür. Kardeşini arar, mesaj bırakır fakat bir türlü ulaşamaz ona. Bir süre sonra onun öldüğüne inanmaya başlar. Yemeden içmeden kesilir, hastanelik olur. Bir süre hastanenin psikiyatri servisinde kaldıktan sonra babası, kardeşinin Fransa’nın başka bir şehrinden postalanmış mektubunu getirir. Mektupların devamı gelir. Lily bu mektuplarla hayata döner. Kendini toparlar. Ama hala kardeşini aramaktadır. 

Bir de kardeşinin gitmeden önce Lily için besteleyip kaydettiği bir şarkı var ki, filmde üç kez dinleme şansınız oluyor, gerçekten titretiyor gönül telinizi. Oyunculuklara bayıldım. Kurguda  ufak tefek tutarsızlıklar olsa da etkileyici bir film.

Taare Zameen Par - 2007- Aamir Khan

İsmi 'yerdeki yıldızlar' olarak çevrilmiş olan bu Hint  filminin konusu her çocuğun öğrenilebilir olduğu. 

Öğrenci klasik eğitim metotlarına yanıt vermez üst üste sınıfta kalır ve akademik olarak başarısızdır. Resim yapmayı sever ve konuda oldukça iyidir. Okulda başarısızlığı nedeniyle cezalar alır. Okuldan kaçmaya başlar. Ailesi bu durumu öğrenerek okula gittiğinde oğullarının durumu ile bildiklerinden ilgili daha vahim bir tablo ile karşılaşırlar. Yatılı okul fikri bu noktada doğar. Olaylar gelişir. 

Film müzikal tarzında ve ara ara animasyonlar kullanılmış. Bence bu iki öğe kullanılmasaydı film daha başarılı olabilirdi. Ayrıca filmde baht dönüşünde kilit rol oynayan abinin her bakımdan mükemmel gösterilmesi biraz gerçek dışıydı. Sonuç olarak film çocuğu olmayan ve çocuk eğitimiyle ilgilenmeyenlerin biraz daha mesafeli durabileceği bir film olabilir ama bence öğretici ögeler taşıması nedeniyle izlemeye değer.

Before Sunrise (1995) - Before Sunset (2004) - Before Midnight (2013) Richard Linklater

Before Sunrise (1995)

 Evet biliyorum yayınlanalı yıllar oldu ama bugüne kısmetmiş benim için. (Kader, kısmet?) Hem bu filmler bilgisayarımda neredeyse bir yıldır bekliyor izlenmeyi. Afişi hiç çekici gelmemişti. Sıradan bir romantik komedi sanmıştım. Ama hiç de klişe değilmiş. Aksine bayıldım filmlere.

İlk filmde yolları kesişen kahramanlarımızla Viyana sokaklarında yaklaşık 1 gün boyunca geziyoruz. Sanki onların muhabbetine yancıymışım gibi izledim filmi. 

İkinci filmi izleyeceğimi bildiğimden , 9 yıl sonra neler olabileceğini düşünerek izledim bir yandan. Tanıdık bir son vardır ya; araya ayrılık girecekken adam ya da kadın her şeyden vazgeçer sevgilisine döner ve mutlu mesut yaşarlar. İyi haber ; ilk film öyle bitmedi.

   

Before Sunset (2004)

İkinci film gerçek zamanlıydı. Jesse ve Celine bir         tesadüf eseri ya da yıllardır tasarlanan bir planın parçası olarak Paris’te karşılaştılar. Birlikte geçirdikleri tüm zamanı yani 80 dakikayı izledik. Aradan geçen yılların özetini, birbirleri hakkında düşündüklerini öğrenmiş olduk. Ancak klasik Holywood filmlerine alışkın bünyeleri yine tatmin etmeyen bir sonla karşılaştık. Ben sonunda küfür ettiren filmleri seviyorum. Beklenmeyen bir son ile şaşkınlık vb duygular yaratan ve bu şaşkınlığın ardından gelen küfürlerden bahsediyorum. Saymalı, sövmeli değil. Neyse demem o ki Before Sunset de öyle bitti.

   

Before Midnight (2013)

 Ve bir 9 yıl daha sonra yani 2013’de çiftimiz yine buluşacakmış. Bu kez Messinia’da      (Yunanistan’daymış). 2013’ün ilk aylarında gösterime girecekmiş. Merakla beklediğim filmin ismi Before Midnight.

My Name is Khan- Karan Johar

Dünyada iki çeşit insan vardır. İyi insan ve kötü insan...

Asperger sendromlu Hintli Müslüman Rızvan Khan’ın hikayesini anlatıyor film. Ancak hikayenin başından sonuna olanlar filmden çok diziyi andırıyor. Çünkü olaylar dallanıp budaklanıyor. Rızvan annesini kaybedince kardeşinin yanına Amerika'ya gidiyor. Aşık oluyor evleniyor. Burada 11 Eylül sonrası müslümanlara karşı geliştirilen tavırla ilgili sorunlar yaşıyor. Evlendiği kadının oğlu sırf müslüman bir soyadı taşıyor diye öldürülüyor. Derdini Amerikan başkanına anlatmak istiyor. Yollara düşüyor.  O sırada Afrika göçmeni bir aileyle tanışıyor. Kasırga kopuyor.  Gerçek kasırga.

Hafiften fantastik takılıyor sanki film bir ara. Başkan filmin başında Bush iken sonunda Obama seçilmiş oluyor.  Ve sanki böylece filme göre tüm dertler bitiyor. O kadar kolay değil aslında. Bence film bir çok konuyu kendine dert edinmiş ve bu yüzden kafası karışık bir film olmuş. İzleyip yorumlamaya değer.

Pleasantville - Gary Ross (1998)

Pleasantville  her şeyin mükemmel olduğu siyah beyaz bir televizyon dizisidir. Bu dizide tutku, ihtiras, aşk, seks, kavga, felaket yok. Ama bu diziyi severek izleyen sakin sessiz bir karakter olan David ve Onun tam tersi olan ablası Jennifer tesadüfi gelişen olaylar sonucu dizinin içindeki bir ailenin çocuklarının yerini alınca işler değişir. Siyah beyaz olan dizimiz yavaş yavaş renklenmeye başlar ve izlemesi gayet keyifli bir karmaşaya dönüşür.

Temple Grandin - Mick Jackson (2010)

Yüksek işlevli otizmli Temple Grandin’in yazdığı iki kitabından uyarlanan film Grandin’in kendi hikayesini anlatıyor. Otizmi nedeniyle yaşadığı sosyal etkileşim ve iletişim sorunlarını, dünyayı nasıl gördüğünü, düşünme biçiminin farklılığını görüyoruz filmde. Yer yer duygu yoğunlukları da yaşatan güzel bir film.

Hysteria - Tanya Wexler (2011)

19. yy İngiltere’sinde geçen vibratörün icadının izlenilebileceği bir film. Hysteria kadınlardaki huzursuzluğa konulan teşhis.  Hastalığı tedavi eden doktorumuzun iki kızı var birbirinden akıllı. Kızlarından biri kendinden beklenen hayatı yaşayıp babasının izinden giderken diğeri kendini hayır işlerine vermiş,özgürlükçü, babasına rest çekmeyi göze alan biridir.

Hysteria uzmanı, işlerinin yoğunluğu ve uyguladığı tedavinin zorluğu nedeniyle yanına bir doktor alır. Bu genç doktor, geleneksel tıp uygulamalarına karşı çıkan, çalışkan biridir. Genç doktor ihtiyar doktorun kızları ile tanışır ve  aralarında bir takım ilişkiler gelişir ve dolayısıyla olaylar gelişir.

Dogtooth – Kynodontas (2009)

deniz: Ahşap kolluklu deri koltuk.

otoyol: Çok güçlü rüzgar türü.

seyahat: Zemin kaplamada kullanılan dayanıklı bir madde.

tüfek: Güzel beyaz bir kuş.

Saçma mı? Hayır değil. Filmdeki karakterlerin yaşamları için çok önemli bilgiler bunlar. Beş kişilik bir aile. Baba bir fabrika da çalışıyor. Evde dış dünya ile bağlantısı olan tek kişi o. Anne ve artık çocuk denmeyecek kadar büyümüş üç çocuk geniş bir arazisi olan evden dışarıya hiç çıkmıyorlar. Çünkü çıkarlarsa ölürler. Anne ve babanın çocuklar için yarattığı bu dünyada bildiğimiz dünyadaki hiçbir şey doğru değil. Kelimelerin anlamları bile...

2009 Yunan yapımı, Cannes’dan "belirli bir bakış" ödülü almış, distopya  türünde bir film bu. Yönetmen Giorgos Lanthimos.  

Evde radyo, bilgisayar ve babanın seçtiği kitaplar dışında hiçbir bilgi kaynağı yok. Televizyon var fakat o da kendi çektikleri video görüntülerini izlemek için. Bir de anne babanın izlediği çocuklara yasak olan porno videolar var. Her şeyi baba öğretiyor. Tabii canı nasıl isterse. Çocuklar doğru davranışlar gösterdiklerinde ve yarış kazandıklarında çıkartma alıyorlar.  Çıkartma sayısına göre de ödül alıyorlar. İstenmeyen davranışlarında ise ceza. Anne bu düzeni yürütmekle görevli, kuralları baba koyuyor.  bir tanrı ya da bir kral gibi kendi düzenini yaratma çabası var babanın. Eve dışarıdan giren erzakların ambalajları eve gelmeden çıkartılıyor. Evde bir telefon var ancak dolapta saklanıyor. Baba çevresindekilere  karısının tekerlekli sandalyeye mahkum olduğu için dışarı çıkmadığını ve ziyaretçi  kabul etmediğini söylemiş. Bu yüzden eve gelen giden yok. Eve dışarıdan giren tek kişi erkek çocuğun cinsel ihtiyaçlarını gidermek için düzenli olarak, babanın eve getirdiği kadın. Baba ile aynı yerde çalışıyor. Eve gözleri bağlı şekilde getirilip götürülüyor. Kadının o evde neler olup bittiğini merak ettiğini tahmin edebiliyoruz. Ve olanları anlamaya çalışırken biraz müdahalede bulunmak istiyor ve bunu başarıyor.

Film boyunca babanın yarattığı dünyayı izliyor ve tartıyorsunuz. İnsan üzerinde uygulanabilecek baskının sınırlarını, insanları istenilen yönde şekillendirmenin olağanüstü olabilirliğini görüyorsunuz. Oldukça merak uyandıran bir ortam sunuyor film size. Onların benimsedikleri yaşamı algılamak ve anlamak zaman alıyor. Dış dünyaya olan meraklarını giderip gideremeyeceklerini bekliyoruz. Filmde pek çok alt metin olduğu kanısındayım.

Filmin isminin nereden geldiğini söylemeyeceğim ama tahmin edilebileceği gibi köpek dişinin bildiğimiz anlamına farklı anlamlar yükleniyor elbette. Mutlaka izlenmeli. 

Codayi-İ Nadir Ez Simin - A Separation – Bir Boşanma

İlk sahnesinden son sahnesine kadar çatışma var bu filmde. Bir aksiyon filmi değil ama izlerken hareketsiz bırakabilir izleyiciyi. Filmin yönetmeni Asghar Farhadi. Kendisi filmde bir doğruyu işaret etmiyor bize, çoğunlukla işin yargı kısmını izleyiciye bırakıyor.

Film bir adliye binasında hakim karşısında boşanmak isteyen bir çifti görmemizle başlıyor. Bu arada filimin orijinal adının tam çevirisi Simin ile Nadir’in boşanması anlamına geliyormuş. Simin, İran’dan ayrılmak ve yurt dışında yeni bir yaşam kurmak için vize işlemlerini halleder ancak kocası Nadir bu yolcuğa çıkmak istememektedir. Alzheimer olan babasını bırakamayacağını söyler. Hakim onları boşamaz ve Simin’e hayatına  geri dön tavsiyesinde bulunur. Bu durumda kızları Termeh -kendisi 11 yaşında- babasının izni olmadan yurt dışına çıkamayacağından Simin çıkmaza girer. Evi terk ederek annesinin evine gider. 

Burada  “Kızım Olmadan Asla” tadında bir şeyler izleyeceğim hissine kapılmıştım ama yanılmışım. O evi terk edince evdeki işleri halledecek ve Nadir’in babasına bakacak bir kadın bulunur. Ancak işleri halletmek bir yana bu ablamız işleri arap saçına çevirecek katkılar da bulunur. Hamiledir, oldukça dinine bağlıdır, yoksuldur, 5-6 yaşlarında bir kızı ve asabi bir kocası vardır. Hamileliği düşükle sonlanır. Ölen bebeğin katilinin Nadir olduğu suçlamasıyla olaylar gelişir.

Çocuk oyuncular konusunda şöyle bir düşüncem var. Herhangi bir filmde çocuk oyuncunun olduğu sahnelerde  filmden kopup seti hayal ediyorsam eğer o oyunculukta bir problem var gibi geliyor bana. Ama bu filmde zerre kadar hissetmedim bunu. Filmdeki diğer öğelerinde önemi var tabii. Bu konuda tartışmaya açığım ancak gerek ödül alan oyuncular gerek diğerleri için perfetto diyebilirim. Neden perfetto dediğim konusunda fikrim yok. İtalyanca bilmiyorum. Bu konuda da tartışmaya açığım. Ödül demişken filmin oscar ve altın küre aldığını belirteyim.

Filmin haz veren taraflarından biri de izlerken karakterlerin günlük yaşamlarındaki sıradan davranışlarının filmin ana çatışması üzerindeki etkilerini görmek. Üzerinde ince ince çalışıldığı çok belli filmin. İkinci kez hatta belki daha fazla izlenilmesi mümkün.

E tabii bir de film arka planında akıp giden farklı sınıflardan iki İranlı ailenin yaşamı var. Okul, otobüs, arabalar, iş yerleri evler vs.  Film Tahran’da geçiyor. Biz de o coğrafyadaki yaşam hakkında izlenim edinmiş oluyoruz. İyi ediyoruz.

Çok beğendim, bayıldım hatta beğendik, bayıldık.